DE ZAAK THOMAS MOEDER "Ik ging akkoord omdat ik dacht dat hij daar hulp zou krijgen met zijn emotionele problemen. niets bleek minder waar Ik ben een moeder van een twaalf jaar oude zoon die in grote problemen is geraakt vanwege de psychiatrische "hulp" die hij de laatste vier jaar heeft gekregen. Tot op zijn achtste had mijn zoon een normaal leven. Toen begon de school te klagen over zijn gedrag. Hij had aanvaringen met zijn leraar en "wist alles beter". Wegens persoonlijke omstandigheden kwam ik bij het Riagg terecht en daar zeiden ze al snel dat ze het vermoeden hadden dat mijn zoon ADHD had. Ik heb hem de eerste keer laten testen door een onafhankelijk psycholoog omdat ik het niet eens was met het ADHD verhaal. Ikzelf dacht dat de symptomen die hij had, voortkwamen uit het feit dat hij een boven gemiddelde intelligentie had en zich op school verveelde. Uit deze test kwam naar voren dat hij inderdaad geen tekenen van ADHD had. Wel werd mij aangeraden om het grondiger te laten testen om vast te stellen welke gespecialiseerde hulp hij nodig had omdat hij wat problemen op het emotionele vlak had. Dus werd er een tweede test gedaan met hetzelfde resultaat, geen tekenen van ADHD, precies dat wat ik al wist. Ik kreeg het advies om hem naar een interne school voor speciaal onderwijs te sturen. Ik ging akkoord omdat ik dacht dat hij daar hulp zou krijgen met zijn emotionele problemen. Niets bleek minder waar. Wat er wel gebeurde? In januari 2004 werd hij geplaatst in een vierentwintig uur per etmaal groep voor ADHD kinderen. Dit ondanks het feit dat hij geen ADHD diagnose had. Hij kreeg heimwee en was verdrietig. Hij protesteerde tegen de strikte regels en de zakelijke benadering door de staf. Binnen een maand werd hij opnieuw getest met dezelfde uitkomst als de twee eerdere onderzoeken: geen tekenen van ADHD. Ondanks de uitkomst van deze test en zijn goede schoolresultaten, wilde zij hem aan de Ritalin zetten. Ik wilde dit niet en heb mij er maanden tegen verzet. Uiteindelijke, na veel druk, heb ik ingestemd met een proef met Ritalin vlak voor de zomervakantie. Deze proef werd een mislukking. Vanwege de bijeffecten van Ritalin werd hij agressief en na de schoolvakantie had hij meer en meer conflicten. Daarop volgend stelde de psychiater van het instituut vast dat hij ADHD had en een opstandigheidstoornis. De dosis Ritalin werd verhoogd. Mijn zoon vertoonde steeds meer agressie en er waren steeds meer conflicten. Tijdens de kerstvakantie stopte ik met het geven van de Ritalin. De maand januari had hij het zeer moeilijk en werd hij van school gestuurd omdat ik weigerde hem weer Ritalin te geven. Dan wordt er door de school een desastreus rapport geschreven waarin staat dat hij naar ZMOK school (Zeer Moeilijk Opvoedbare Kinderen) moet. Het resultaat is dat hij nu al vanaf februari thuis zit en al door vijf scholen is afgewezen. Ik denk dat de ellende alleen maar groter wordt op een ZMOK school. Daar zitten alleen maar kinderen met psychische problemen en volop aan de psychiatrische medicatie. Het vierde rapport dat ik zelf heb laten uitvoeren stelt dat hij geen ADHD heeft maar wel een hogere intelligentie en het advies is om hem weer naar een gewone school te sturen. Na vier jaar psychische hulp is hij er alleen maar slechter van geworden. -------------------------------------------------------------------------------- DE ZAAK BRAM BRAM: Ze zeiden dat het zo’n perfect medicijn was, maar dat was helemaal niet zo. Ik ben gewoon bedrogen door die mensen. Mijn naam is Bram en ik ben 15 jaar oud. Op m’n achtste werd ontdekt bij de Mediant dat ik ADHD bleek te hebben. Ik ben daar een paar keer geweest voor oefeningen omdat het beter voor me zou zijn. Maar toen ging ik verhuizen naar Apeldoorn dus m’n dossier moest opgestuurd worden. Maar dat werd helemaal niet gedaan.ijn vader ging er achteraan waar m’n dossier bleef. Maar het was gewoon weg. Dat vind ik al een minpunt van Mediant. Want alles moest gewoon weer opnieuw gedaan worden in Apeldoorn (bij Spatie). En daar had ik toen helemaal geen zin meer in natuurlijk. Ik was daar erg boos over. Maar het was toch beter als ik naar Spatie ging, zeiden m’n ouders. Ik werd daar geholpen door een psychiater. Hij schreef mij medicatie voor (Ritaline). Nou, ik dacht bij mezelf oké, weet je wel. Ze zeiden dat het zo’n perfect medicijn was, maar dat was helemaal niet zo. Ik ben gewoon bedrogen door die mensen. Ik kreeg bijwerkingen, terwijl er geen negatieve bijwerkingen zouden komen – dat staat in de krant tenminste. Maar ja, iedereen die ik ken die heeft negatieve bijwerkingen. Ik had geen eetlust meer, at bijna niks. Terwijl ik voordat ik die medicatie kreeg wel gewoon goed at. Ik had helemaal geen nachtrust meer door de Ritaline. Ik slikte die troep wel gewoon, maar het ging veel slechter met mij. Ik leek net een skelet. Toen heb ik tegen mijn moeder gezegd dat ik helemaal geen nachtrust meer had en bijna niet meer at. En ik ging het aangeven bij de psychiater. En nu komt het ergste. Ze zeiden: ja dat is helemaal normaal. Dus wat jullie nu allemaal in de krant schrijven is gewoon complete onzin. Niks geen bijwerkingen. Jullie bedriegen de boel gewoon. Dit kan gewoon niet. Ritaline is een vette dikke drug. Het is zo verslavend als ik weet niet wat. Ik ben zelf verslaafd geweest aan drugs, maar Ritaline is gewoon speed. Ik vind niet dat je dat zomaar, alsof het niks is, aan kinderen kan geven. Bram, Apeldoorn. ------------------------------------------------------------------------------ DE ZAAK HANS Me(n)tal Disorder... In de lente van 2003 raakte mijn gedrag gaandeweg compleet van de rails. Wat begon als steeds vaker nogal druk met een op hol slaande fantasie groeide - mede door een situatie met een onbetrouwbare werkgever - uit tot waanideeën, midder­nachtelijke schreeuwpartijen en een bezoekje van de politie. Zoals een Amerikaans onderzoeker al in 1969 ontdekte: “Many 'insane' recover from their symptoms when given proper medical treatment, rest…… The 'insane' person is given absolute rest, a secure environment and any needful medical treatment.” (Vele "krankzinnige" herstellen van hun symptomen wanneer ze de juiste mediche behandeling, rust... De "krankzinnige" wordt absolute rust geboden, een veilige omgeving en elke benodigde medische behandeling)Op basis hiervan ben ik door een grote groep vrienden verzorgd en medisch van onder tot boven grondig onderzocht. Helaas duurde het lang voordat de juiste medische diagnose gesteld was en in mijn waan ben ik op een gegeven moment ontsnapt en (weer) op een politie bureau terecht gekomen. Van daar ben ik afgevoerd naar een psychiatrische instelling. En zo begon een periode van 10,5 week op vijf afdelingen binnen drie instellingen, waar men tijdens het intake gesprek op iedere afdeling weer dezelfde vragen stelde, die steeds tot dezelfde reactie leidde op al mijn uitingen van wantrouwen over mijn werkgever en de rol van mijn familie in mijn opname, het waren allemaal waanideeën. De enige oplossing die mij geboden werd, waren pillen. Boosheid of verdriet over bepaalde gebeurtenissen werden niet met een luisterend oor verzacht. Er werden uitsluitend meer pillen aangeboden. Al snel kreeg last van een aantal bijwerkingen van de lithium, zoals spiertrillingen. In plaats van het verminderen van de dosering of kijken naar andere middelen, werden mij extra andere pillen aangeboden. Als gevolg van de lithium had ik regelmatig nachtmerries, die acuut ophielden toen ik in protest eens een heel weekend mijn medicatie niet nam. Toch vond een der verpleegkundigen het op een bepaald moment nodig om mij te beschuldigen van theatraal gedrag en mijn woede-uiting over een dergelijke onprofessionele opmerking werd bestraft met een officiële waarschuwing: een tweede keer zou leiden tot een uur opsluiting in mijn kamer en een derde keer tot dwangmedicatie. Het enige gesprek dat aan te merken zou kunnen zijn als een eerste stap in een poging om via gesprekken iets op te lossen, was een interview waarin uitgebreid gevraagd werd naar mijn eerste seksuele ervaringen en de manier waarop ik als kind door mijn ouders werd gestraft. Alsof dat iets te maken heeft met een arbeidsconflict op 38-jarige leeftijd... Naast het geven van pillen werden er uitgebreide evaluaties gedaan over mijn doen en laten. Hierbij werd alles wat enigszins afweek van de gemiddelde mens direct onder een vergrootglas bekeken en bestempeld tot symptoom van de zgn. stoornis die men mij had opgeplakt. Of in de woorden van één van de verpleegkundigen: “Het is nogal Kafkaiaans: als je eenmaal een etiket opgeplakt hebt gekregen, wordt alles wat je doet vanuit dat etiket bekeken.” Hoe matig het gehanteerde observatieniveau is, blijkt uit het volgende: op een gegeven moment had ik tijdens mijn creatieve bezigheden lijm gemorst op mijn broek, hetgeen er na een aantal keren wassen helaas nog niet uitging. In mijn patiëntendossier stond al snel de opmerking dat ik “met etensresten op de kleding” rondliep, hetgeen vervolgens escaleerde tot “onverzorgd” terwijl ik mij dagelijks tweemaal douchte, iedere dag schoon ondergoed, schone sokken en een schoon shirt aantrok en wekelijks mijn vuile kleding waste. Na enkele weken in de kliniek (vlak voor de Rechterlijke Machtiging aanvraag) kwam de uitslag van het laatst uitgevoerde medische onderzoeken binnen: naast een stofwisselingsstoornis bleek ik een mangaanvergiftiging te hebben. De bijbehorende symptomen kwamen vrijwel 1-op-1 overeen met wat de psychiatrie beschouwde als het ‘bewijs’ voor hun diagnose van bipolaire stoornis. Vanaf het eerste moment dat mijn behandelend arts (let vooral op het woord arts!) geconfronteerd werd met mijn medische probleem, heeft zij categorisch geweigerd mee te werken aan de behandeling ervan. Het verzoek om mijn huisarts te bellen werd genegeerd, als mijn huisarts probeerde contact met haar te leggen was ze nooit bereikbaar en tijdens geen enkel gesprek met haar gaf ze blijk van enige interesse in die medische situatie - ik had een bepaalde stoornis en die moest met pillen “behandeld” (lees:onderdrukt) worden. Ondertussen werd mijn dosering lithium doodleuk verder verhoogd en werd het gebrek aan effect bij de lagere dosering afgedaan met de twijfel of ik wel netjes altijd m’n pillen innam. Dat het misschien wel aan mijn stofwisselings- stoornis zou kunnen liggen was natuurlijk een heel belachelijk idee van mij. De maximale dosering had vervolgens het effect dat ik heel erg duf werd, een beetje door de dag hobbelde en de hele avond voor de TV hing. Pas na overplaatsing naar een andere afdeling werd mijn communicatie hierover serieus genomen en na eindelijk weer een keertje bloed prikken bleek dat mijn lithiumgehalte veel te hoog was. Binnen een week werd mijn dosering tweemaal fors verlaagd (van 1800 via 1400 naar 1000). Bij het ontslag een paar weken later werd mij op het hart gedrukt dat te snel afbouwen niet goed was en was het advies om slechts met 100-200 per twee weken af te minderen. Gelukkig zit er toch een happy end aan het verhaal. De voortdurende druk van mijn advocaat, vriendenclub en huisarts leidde ertoe dat de kliniek mij alsnog vóór de uitslag van de RM-aanvraag liet gaan, waarbij ze mijn verbeterde toestand (waar het ontdekken van de juiste oorzaak al niet goed voor is) aangrepen om hun werk als geslaagd te beschouwen. En met de nodige chelatietherapie is mijn mangaangehalte (die later bleek in combinatie te staan met een te hoog gehalte kwik, alsmede lood) tot een normaal niveau gedaald, hetgeen enorm heeft bijgedragen aan mijn algehele gezondheid en welzijn. Het enige positieve dat de kliniek heeft opgeleverd is dat ik mijn vechtlust en overlevings­drang stevig getest zijn en deze test goed hebben doorstaan en dat ik behoorlijk “street wise” ben geworden. Hans ------------------------------------------------------------------------------- DE ZAAK CORNELIS WILLEM; De arts nam mijn moeder apart en waarschuwde haar voor het feit dat ze “een klein kind thuis zou krijgen”. Vanaf mijn geboorte heb ik mijn vader gekend als een stille, zwijgzame en krachtige man die in mijn gedachte, nog het meest qua figuur leek op het standbeeld van de dokwerker. Dit beeld werd versterkt door het feit dat hij vrijwel onbewogen en emotieloos leek. Alleen de televisie (het liefst sportprogramma’s) en voetbal trokken zijn aandacht. Hij leed onder een voortdurende hoofdpijn. Van mijn jeugdjaren herinner ik mij dat er nooit lawaai in huis mocht zijn. Met mijn gevoelens kon ik niet bij hem terecht. Dit was mij nooit verboden, ik deed het gewoon niet. Hij was er simpelweg het type niet naar. Toen ik ongeveer twee jaar bezig was met mijn vrijwilligerswerk bij het Nederlands Comité voor de Rechten van de Mens, kwam ik in contact met een oude psychiater. Hij had in de jaren vijftig gewerkt in een Amsterdamse psychiatrische inrichting waar mijn vader had gezeten terwijl mijn moeder van mij in verwachting was (1955). Hij vertelde mij dat opstandige patiënten (zoals mijn vader), elektroshocks ontvingen als strafmaatregel. Ik had hem de bovenstaande symptomen omschreven en hij verklaarde mij dat “deze symptomen naar alle waarschijnlijkheid voortvloeide uit deze shocktherapie”. Bij zijn ontslag uit de inrichting had een arts mijn moeder apart genomen. Ze werd gewaarschuwd voor het feit dat ze “een klein kind thuis zou krijgen” en “dat ze hem tijdens discussies, "maar gewoon gelijk moest geven". Mijn vader werd blijvend invalide verklaard en heeft tot aan zijn laatste dag, last gehouden van chronische hoofdpijnklachten. Dit, mijns inziens, ten gevolge van de “behandeling”, welke in die tijd als wondertherapie was omarmt. Hij stierf op 08-08-76 maar naar mijn idee hebben ze hem met die elektroshock “behandeling” eenentwintig jaar daarvoor al geestelijk en emotioneel vermoord. Dit is mijn persoonlijke mening gebaseerd op mijn ervaring thuis, de informatie van die arts en de soortgelijke ervaringen van met shocks behandelde patiënten. Willem, Amsterdam --------------------------------------------------------------------------------

Ook voor eventuele vragen en reacties