WAT IS ER MIS MET DE PSYCHIATRIE?

IS EEN GEESTELIJKE GEZONDHEIDSZORG DIE HET BESTAAN VAN DE GEEST ONTKENT, NIET HETZELFDE ALS EEN BAKKER DIE ZEGT DAT GRAAN NIET BESTAAT?

Onderbouwing tekst rechts, de DVD, "Psychiatrie, een industrie des doods", hoofdstuk 2 en 11 te bestellen via www,psychiatrie-fraude,nl

In 1879 verklaarde professor Wilhelm Wundt, werkzaam aan de universiteit van Leipzig, Duitsland,  dat de gedachten van de mens, zijn persoonlijkheid en zijn gedrag, niets meer waren dan chemische reacties in de hersenen. Hij creëerde een nieuwe wetenschap, gebaseerd op de gedachte dat de mens een dier zonder ziel was dat, net als een dier, getraind kon worden – niet om een denker te worden, maar om getraind te worden.  

Vanuit de hele wereld stroomden studenten toe om Wundt’s nieuwe definitie van de mens als een zielloos organisme te bestuderen. Deze “wetenschap zonder ziel” heeft geleid tot de hedendaagse psychiatrie, waar technieken om gedrag en emoties aan te passen aan de subjectieve eisen van de behandelaars, nog jaarlijks miljarden opleveren voor onderzoek en behandelingen.

Deze theorie stelt kortweg dat het individu niet langer  verantwoordelijk is voor zijn gedrag en zijn daden maar dat chemische reacties in de hersenen hiervoor verantwoordelijk zijn. Dit betekent dat niet u besluiten neemt maar een chemisch stofje dat, in een gunstig geval, de juiste beslissingen neemt en in een ongunstig geval, tot verkeerde besluiten komt. 

De psychiatrie komt met theorieën over "chemische onevenwichtigheid in de hersenen" en geeft schaamteloos toe dat ze hiervoor geen splinter wetenschappelijk bewijs heeft. 

Alsof een chemisch stofje zou kunnen liefhebben, zou kunnen creëren, schrijven, componeren, schilderen en alle andere zaken die ons tot individu maken. Hoe zit het dan wel?

Ik ga voor het gemak eerst uit van de meest gewenste staat van zijn. Er kunnen een aantal zaken vreselijk mis zijn en daar kom ik in een later stadium op terug. Het is echter noodzakelijk om de basisverwarring op te helderen, voor dat je begint met het oplossen van problemen.

De persoon neemt, met zijn zintuigen, de omgeving waar en geeft het lichaam de opdracht om op de juiste manier te reageren. U ziet een bruut een puppy schoppen en u wordt boos. U geeft uw lichaam opdracht om zich op strijd voor te bereiden. Via de hypofyse krijgen de klieren opdracht om stoffen aan te maken en uw lichaam in stelling te brengen. Uw spieren spannen zich, uw spijsvertering wordt afgesloten. Uw ademhaling en hartslag zijn diep en krachtig en pompen het bloed naar de spieren en het huidoppervlak. Dit lijkt lichamelijk maar vergeet niet dat u het was die iets waarnam en u besloot om daar actie op te ondernemen.

Een ander voorbeeld. Uw levenspartner verteld u dat hij/zij weggaat. U ervaart een gevoel van een ernstig verlies en deze ervaring geeft uw lichaam de opdracht de juiste stoffen daarvoor aan te maken. U wordt bleek want het bloed trekt naar de inwendige organen. Uw spieren worden slap en uw spijsvertering wordt afgesloten. Afijn, wie weet er beter dan u wat er allemaal in uw lichaam gebeurd als u blij. boos, angstig of verdrietig bent maar opnieuw, het is uw beleving van iets in uw omgeving dat er voor zorgt dat er chemische reacties tot stand worden gebracht.

De psychiatrie doet ons geloven dat het andersom is. Wij zijn (volgens de psychiatrie) onderworpen aan en willoos slachtoffer van de chemische stoffen in onze hersenen. 

Als er ooit één stukje informatie uit alle klinische proeven die zijn gedaan met psychiatrische medicijnen voortkwam, dan zou ik het placebo-effect tot het meest waardevolle willen bestempelen. Bij vrijwel elk klinisch onderzoek met psychiatrische middelen, werkte de placebo vrijwel net zo goed als het medicijn in het elimineren van depressie, gejaagdheid of andere symptomen.

Het lijkt een cliché, maar het placebo-effect laat ons zien dat het individu kan beslissen en kan overwegen wat hij wil en dat de persoon in tenminste 50% van de gevallen een verandering zal ervaren als hij daartoe heeft besloten.

Conservatisme (in deze vorm) behoudend, afzetten tegen ingrijpende veranderingen.

Antagonisme (in deze vorm) strijden tegen

Wanneer u een een nare ervaring meemaakt in uw leven is het alsof u, snel of langzaam, een aantal treden op de hiernaast afgebeelde trap zakt. Na verloop van tijd gaat u deze trap weer  op via de opeenvolgende treden (emoties). De "behandelingen" van de psychiatrie zorgen er echter voor dat het individu ergens onderaan die trap blijft vastzitten.

Het persoon dat langere tijd verdrietig (depressief)  is, krijgt "uppers" (chemische drugs). Als hij zich beter gaat voelen, passeert hij de treden boosheid en antagonisme (vijandigheid). Dan besluit de behandelend psychiater dat de persoon  bijvoorbeeld een "agresieve persoonlijkheidsstoornis" heeft en dat hij daarmee een gevaar vormt voor zichzelf en/of de omgeving. Als gevolg van die "diagnose" krijgt hij "downers" (een andere soort chemische drug). 

Duur klinkende namen worden gebruikt om zonder wetenschappelijke onderbouwing, zonder medische onderzoeken en zonder testen, het individu wetenschappelijk klinkende maar niet bestaande stoornissen op te plakken en vervolgens te "behandelen". De persoon wordt daarmee vastgepind op het onderste gedeelte van de emotionele trap en krijgt daarmee niet de mogelijkheid om weer omhoog te klimmen en een waardig en productief lid van de samenleving te worden. 

Bovenaan deze trap vind u de zone van emoties waar mensen productief zijn en positief tegenover het leven staan. Hier wordt, min of meer bekwaam, naar een doel toegewerkt.  Halverwege deze trap zijn mensen geneigd tot het stuk maken van zaken, relaties en materialen. Onderaan hebben vind je de emoties waar mensen nauwelijks handelen en maar al te vaak hun hoop op anderen vestigen

Voor dat ik op de behandelingen in ga, wil ik eerst met u in het volgende hoofdstuk wat dieper ingaan op de onwetenschappelijkheid van de diagnosestellingen.